De eerste 7 maanden van Jason

Gepubliceerd op 4 mei 2021 om 09:57

Het vervolg van de Blog van Kim
Toen mijn zoontje Jason net geboren was kreeg ik ontzettend vaak te horen geniet ervan want de tijd vliegt. Hallo hij is er net, genieten doe ik wel en zo snel gaat het vast niet.

Nou daar kom ik nu wel van terug hoor, want mijn lieve kleine baby is alweer 7 maanden! Wat!! Hoe dan?!?

Volop genieten maar het waren 7 maanden met vallen en opstaan. We hebben in die 7 maanden zoveel samen meegemaakt, dat we als gezin meteen een goede bodem hebben gelegd. Het heeft ons sterk gemaakt, ondanks de onzekere en soms ook moeilijke momenten. Laat ik eens starten bij het begin.

Ik kan vertellen dat we een ontzettend zware bevalling hebben gehad. Mijn zoontje lag in voorhoofdsligging wat ze pas op het allerlaatste moment ontdekten waardoor er geen weg meer terug was. Even kort uitgelegd een voorhoofdsligging staat in de boeken beschreven als onmogelijk om te bevallen. Doordat het breedste deel van het hoofdje eerst komt is er te weinig ruimte in je bekken. Hierdoor zal het eigenlijk altijd een keizersnede worden. Doordat ze in eerste instantie dachten dat hij als een sterrenkijker lag kwamen ze er pas te laat achter dat het een voorhoofdsligging was. Hij lag al in het geboortekanaal en er was geen weg meer terug. Ik moest doorgaan met alle kracht die ik kon vinden. Eindelijk na 1.5 uur persen konden wij onze zoon ontmoeten. Achteraf heb ik mij vaak afgevraagd hoe dit gelukt is. Op dat moment doe je wat je moet doen. Die welbekende oerkracht komt boven. Pas later na alle verhalen en complimenten van verloskundige en mijn vriend daalde het bij mij ook in.

Maar hij is er! We kunnen gaan genieten! Althans dat dachten wij... dat verliep helaas iets anders. Mijn placenta kwam niet, geen beweging in te krijgen. Hup naar de OK. Manuele verwijdering onder narcose.

Daar zat papa dan zonder mij. Ik heb zoveel belangrijke eerste momentjes gemist. Het eerste moment huid op huid, het wegen , het aankleden. Gelukkig was er een fotograaf aanwezig dus heb toch veel terug kunnen zien later.

Midden in de nacht werd ik terug gebracht naar de kamer , we moesten blijven want in de OK verloor ik 2 liter bloed. 

Eenmaal gesetteld kreeg ik mijn zoontje in mijn armen, maar wat zag hij er gek en verfrommeld uit. Door alle hectiek was mij dat nog niet opgevallen. Zijn hoofdje was dik en blauw. Zijn oogjes hingen helemaal naar beneden, zijn neusje stond bijna horizontaal op zijn kleine lieve gezichtje. Zijn oortjes waren dubbel gevouwen. 

Mijn vriend vertelde dat de kinderarts die nacht nog zou komen. WAT, waarom? Ze denken dat hij een chromosoom afwijking heeft. Je zou denken je wereld stort even in, maar mijn moedergevoelens waren zo massaal aanwezig, het was mijn zoon! En ik hield van hem! 

Door al die uiterlijke kenmerken gingen meteen alle alarmbellen af en stond de ene na de andere kinderarts aan bed in de eerste drie dagen van zijn leven. Er werden vele uitspraken gedaan, maar het verlossende antwoord kwam pas 2.5 maand later. De bloedresultaten van het array onderzoek waren helemaal goed! Geen chromosoomafwijkingen gevonden. (Met deze techniek worden alle chromosomen onderzocht en is het mogelijk om chromosoomafwijkingen te ontdekken)

Wat een opluchting ons kindje was gezond! Ik had dat gevoel al heel sterk, maar bij papa viel er een last van zijn schouders. Hij heeft een zware tijd gehad. Kon het moeilijk loslaten en telkens als hij naar Jason keek dacht hij wat is er dan toch mis met jou? Voor hem was het daardoor heel moeilijk om een band met Jason te vormen. Hij nam zichzelf een beetje in bescherming door zich niet voor de volle 100% aan Jason te hechten. Iedereen gaat er op zijn of haar manier mee om dus we lieten elkaar in onze waarde, maar zijn altijd blijven praten.

Hoe moeilijk dat soms ook was. Het heeft ons gevormd en sterker gemaakt tot het gezin dat we nu zijn.

Maar goed een goede uitslag betekende vol goede moed vooruit en verder genieten.

Helaas niets bleek minder waar, het volgende probleem kwam om de hoek kijken.

Jason groeide niet goed en zijn curve zakte flink omlaag. Zorgwekkend omlaag dus vele extra controles volgde. Zo moest ik Jason elke 2 weken wegen en kregen we extra afspraken bij de Jeugdarts.

Wij zagen een kind wat zich wel goed ontwikkelde en die ontzettend blij en levendig was, maar toch gaf dit weer een lichte domper op deze tijd.

Ik geef borstvoeding dus er werd een lactatiekundige ingeschakeld. Jason heeft een iets hoger gehemelte misschien dronk hij niet goed? Deze vrouw keek met mij mee en kwam tot conclusie dat alles er goed uitzag. Wat we gaan doen is blijven voeden, maar 2 borsten aanbieden. En voor het slapen gaan een klein flesje gekolfde melk extra geven.

Heel langzaam ging zijn groei weer iets omhoog. Gestaag, maar er werd vooruitgang geboekt.

Misschien heeft hij even pauze genomen om zelf bij te komen van alles wat hij heeft meegemaakt? Misschien ging zijn energie naar het groeien in de lengte? Dat zullen we nooit weten.

Tijdens deze extra controles, hij werd echt van top tot teen bekeken, vonden ze zijn heupjes vrij stijf. Bij het horen van dat zinnetje dacht ik nee stopt het dan nooit! En ja hoor, ik kreeg een verwijzing mee om een echo van zijn heupjes te laten maken.

Eenmaal thuis kon ik alleen maar denken hoe ga ik dit mijn vriend vertellen. Gelukkig reageerde hij er heel goed op. Het gekke is, of nou ja misschien helemaal niet zo gek, is dat het mij die avond even te veel werd. Even kwam alle ontlading eruit .... en door!

Precies 2.5 week later vond de echo plaatst. Gelukkig een onderzoek wat geen pijn doet, maar Jason vond het helemaal niks. Hij huilde en huilde en dat gaat door merg en been op zo'n moment kan ik je vertellen. Eindelijk ze was klaar en ik kon Jason weer aankleden. In de tussentijd ging ze de echo's bekijken. Het verlossende woord kwam snel, ik zie geen afwijkingen. Het protocol is dat je over 6 weken nog eens terugkomt. De afspraak werd meteen gemaakt en 6 weken later stond ik er weer. Dit keer gaf Jason geen kik dus was het voor mama ook een stuk aangenamer. Weer kregen we een goede uitslag geen afwijkingen in de heupjes. Weer een zorg minder.

Inmiddels is Jason alweer 7 maanden!

Hij is dol op fruit, groente en een boterham. Het is nog steeds geen flinke baby met zijn 6500 gram, maar we hebben we groen licht gekregen. Zijn groei gaat voldoende omhoog en extra controles zijn niet meer nodig. Weer een mooie vooruitgang!

Wij hopen dat dit boek nu dicht kan en we zonder zorgen kunnen genieten van Jason. Nou ja zorgen blijven er natuurlijk altijd. Kleine kindjes kleine zorgen, grote kindjes grote zorgen zeggen ze toch weleens? Of er in de toekomst nog een broertje of zusje komt voor Jason, geen idee. De tijd heelt alle wonden zeggen ze, maar nogmaals door deze molen, dat gaat mijn lieve vriend niet trekken. Laten we het voor nu maar eens een plekje geven en een mooie zomertijd tegemoet gaan met onze lieve kleine vriend. Ons zonnetje in huis, want wat een vrolijk en blij mannetje is het toch!

Zelf zit ik nog in de ziektewet, daarover zal ik vast nog weleens gaan schrijven. Vinden jullie het leuk mijn verhalen te volgen, neem een kijkje op mijn instagram (kimmvg) daar plaats ik de linkjes van nieuwe verhalen. 

En als laatste .... alle respect voor mijn vriend! Samen hebben we het doorstaan 💙

 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.